برای من بعضی از رایحه ها و طعم ها، یاد آور دوران های مختلفی هستند.البته من سعی کرده ام که آن دوران هایی که خوب هست رو به خاطر داشته باشم و آن بد هایش را به دست تاریخ بسارم.هرچه که هست بوهای دوست داشتنی و خوبی هستند همینطور طعم های خوب.یکی از آنها، فرنی هست.بچه که بودم یادم نمی آید ولی فکر میکنم مادربزرگ مادری مان، یک فرنی هایی درست میکرد که خیلی خوش رنگ و خوش بو بودند.عطر و رایحه دارچین و گلاب که در هم میپیچید من رو سرمست میکرد و دوست داشتم تا مدتی فقط آنرا بو کنم.این روزها جایتان خالی دوباره فرنی خوردم و مرا پرت کرد به آن دوران دوست داشتنی.دورانی که غمی ند

امشب حس نوشتن نداشتم ولی موضوعی توی ذهنم بود که نیاز داشتم با نوشتن از آن خلاص بشوم تا بتوانم به چیزهای دیگری فکر کنم.این روزها نتایج کنکور اعلام شدند و مقایسه آمار ها من رو به این که واقعا نسل سوخته بودیم بیشتر متقاعد کرد.بابا جان چه نشسته ای که ما واقعا نسل سوخته و جزغاله ای بودیم!چرا؟خب من برایتان توضیح میدهم امسال ما حتی یک میلیون نفر هم شرکت کننده در کنکور نداشتیم آن هم مجموع سه گرایش پر طرفدار شاخه نظری، البته گمان میکنم نظری سابق باید بگوییم،یعنی همان انسانی تجربی و ریاضی خودمان آن هم دانشگاه آزاد و سراسری اش را روی هم ریخته اند باز شرکت کنندگا

برای من به شخصه عکس ها، جذاب تر از فیلم به نظر می آیند.نمیدانم چرا شاید چون دقیقا یک لحظه و یک اتفاق و یا شاید هم یک احساس خاص را دقیقا بدون ثانیه ای تاخیر، ثبت کرده اند.ولی حالا شما بیایید یک فیلم ضبط کنید،یک جایی اش را خوشتان می آید و هی باید فیلم را به جلو ببرید یا به عقب بکشید تا آن لحظه خاص برسد!ولی عکس اینجوری نیست.دقیقا همانی هست که میخواهیم.همان لحظه خاص.بعد هم اینکه عکسها صامت هستند.صدایی ندارند و فقط به ما نگاه میکنند.این ما هستیم که باید روی عکسها صدا بگذاریم!باید فکر کنیم به آن لحظه که این عکس را گرفته ایم.من چی میگفتم؟فلانی که در این عکس هست چی

یادم نمی آید آخرین باری که یکی از وسایلم را جایی جا گذاشته ام کی بوده است، البته به جز دیشب!یادش بخیر مادرم همیشه موقع بیرون رفتن از خونه عبارتی داشت به این مزمون که :کلید،بلیط،عینک،پول یادت نره و این عبارت را با آهنگی زیبا و ریتمیک میگفت و ما هم همیشه همه را چک میکردیم، یادش بخیر اتوبوس ها بلیطی بودند و من هم تمام سفرهای درون شهری ام با اتوبوس بود.نمیخواهم بگویم حافظه خفنی داشته و دارم ولی حواسم به اندازه کافی جمع است البته شاید هم ربطی به حواس نداشته باشد بیشتر ترسی نهان و درونی باشد چون میدانم که هر چیزی را گم کنم بعدش بایستی کلی وقت بگذارم و پیدایش

خب آخرین باری که اینجا نوشتم از پروژه ای نوشته بودم که حسابی مغزمان را آچمز خودش کرده بود.بالاخره دارد تمام میشود هرچند بیشتر از آنی که حسابش را میکردیم برایمان تمام شد.در این مسیر فهمیدم که زیاد هم به درد این جور کارها نمیخورم و خلاصه خیلی هم نباید روی من حساب کرد.امیدوارم دیگر از این پروژه ها سراغمان نیاید.چیزی که بیش از پیش بهش رسییدم تو این روزها این بود که واقعا قدیمی ها راست گفته اند که وقت طلاست.وقت وقعا پول است.زمان گرانبهاترین چیزی هست که در اختیار هر آدمی میباشد و هیچ فردی حتی متمولترین انسان روی کره خاکی نمیتواند صدم ثانیه ای آنرا به عقب برا

خب آخرین باری که اینجا نوشتم از پروژه ای نوشته بودم که حسابی مغزمان را آچمز خودش کرده بود.بالاخره دارد تمام میشود هرچند بیشتر از آنی که حسابش را میکردیم برایمان تمام شد.در این مسیر فهمیدم که زیاد هم به درد این جور کارها نمیخورم و خلاصه خیلی هم نباید روی من حساب کرد.امیدوارم دیگر از این پروژه ها سراغمان نیاید.چیزی که بیش از پیش بهش رسییدم تو این روزها این بود که واقعا قدیمی ها راست گفته اند که وقت طلاست.وقت وقعا پول است.زمان گرانبهاترین چیزی هست که در اختیار هر آدمی میباشد و هیچ فردی حتی متمولترین انسان روی کره خاکی نمیتواند صدم ثانیه ای آنرا به عقب برا

اونقدری که بلاگفا هوای وبلاگم رو داره خودم ندارم.مرسی از اینکه هنوز وقتی به اینجا سر میزنم وبلاگم سرجاشه و تازه یکسری امکانات جدید و محیط منظم تر هم براش فراهم کردی